ارسال به دوستان
کد خبر : 253200

صدای اتاق های خالی

صدای اتاق های خالی

صدای اتاق های خالی

داستانی کوتاه از مصطفی مردانی

جلوی بنگاه منتظرم ایستاده بودند. ماشین را آرام بردم جلوی بنگاه و به محسن، پسر اسدی بنگاه دار و مشتری ها که یک زن و شوهر جوان بودند نگاه کردم. مرد، ته ریش ساده ای داشت و یک عینک روی چشمش بود. زن هم چادر داشت و زرنگ به نظر می رسید. محسن سرش را انداخته بود پایین و داشت با سنگ جلوی پایش بازی می کرد. بوق زدم و سرش را بالا آورد. شیشه را کشیدم پایین و گفتم: «سلام... ماشین دارند؟!».

محسن سرش را سمت مشتری ها کرد و گفت: «ایشون صاحب خونه ان. می پرسند ماشین دارید بریم خونه رو ببینیم؟».

مرد گفت: «نه... ولی پیاده میایم. خیلی راهه مگه؟».

گفتم: «سوار شید. من خیلی وقت ندارم».

در جلو را باز کردم و اسدی هم در عقب را برای شان باز کرد. زن و شوهر با ترس و لرز سوار ماشین شاسی بلند من شدند. مرد گفت: «یاالله» و سوار شد. پسر اسدی وقتی صدای مرد را شنید، با تعجب برگشت و عقب را نگاه کرد. زدم روی پایش که برگردد. گفتم: «دیگه هوای ما رو نداری آقا محسن».

محسن هم جواب سربالا داد: «حاجی گفتم خونه رو فروختید تا الان».

گفتم: «حالا دیدی که نفروختم. بابات که هر چند وقت یه بار یه زنگی بهم می زنه».

مرد کمک کرد تا زنش در را ببندد. بعد هم گفت :«آقا، اگه خونه واسه فروشه، ما خونه اجاره ای می خوایم ها».

نگاهی به محسن کردم و بعد هم از توی آینه مرد را دید زدم. گفتم: «هر چی خیره. فروش یا اجاره. فرقی نمی کنه».

مرد وقتی این جمله را شنید، شوکه شد و نمی دانست چه چیزی بگوید. از توی پارک بیرون آمدم و سمت خانه راه افتادم. دوباره توی آینه نگاهم به مرد افتاد که هاج وواج داشت جلو را نگاه می کرد. گفتم: «والا این که کی توش بشینه، واسم مهم تر از اینه که بفروشمش یا اجاره اش بدم».

 محسن برگشت چیزی بگوید که زدم روی پایش: «خب... نگفتی چرا زنگ نمی زدی به ما».

محسن صدایش برید. مرد دوباره گفت:«خب...».

گفتم: «شما خونه رو ببین، بپسند، ببینم چی می شه. بقیۀ حرف ها واسه بعد».

 تا وقتی به خانه برسیم، محسن توی گوشی اش بود و بقیه هم ساکت بودیم. جلوی ساختمان، یک جای پارک بود. نگاهی به روبه روی خانه کردم که معمولاً جای پارک خودم بود. گفتم: «ببین، جای من پارک کرده مَرت...».

بعد حواسم جمع شد که کی توی ماشینم است، سر ماشین را کج کردم و جلوی خانه پارک کردم. از توی داشبورد ماشین، کاغذی که رویش شماره تلفنم بود را درآوردم و انداختم جلوی فرمان. بعد نگاهی به کوچه انداختم و برگه را برداشتم. محسن گوشی اش را گذاشت توی جیبش و پیاده شد. گفتم: «همین جاس... دیدید که پیاده نمی شد اومد».

محسن خواست کلید خانه را از توی جیبش دربیاورد، اما نگاهی به من کرد و گفت: «شما کلید آوردی؟».

گفتم:«آره. مگه شما کلید ندارید؟!».

محسن گفت:«جون شما، بابا به ما کلید نمی ده».

نگاهی بهش انداختم که دست پاچه است. کلیدهایم را از توی جیبم درآوردم و نگاهی به جاسوئیچی ها انداختم. از بین شان یک فرشتۀ کوچک بیرون کشیدم که سه تا کلید بهش آویزان بودند. نفس عمیقی کشیدم و کلید را توی قفل چرخاندم. گفتم: «ببخشید من جلو می رم». محسن هم بعد از این که حسابی تعارف کردند، بعد از زن و شوهر وارد خانه شدند. خانه همان طبقه اول بود. بوی گرد و خاک و کمی هم بوی ترشی می داد. نگاهی به آشپزخانه و اتاق های خالی کردم. نمی خواستم خیلی تو بروم، اما وقتی صدای محسن را شنیدم، وسط هال بودم و به پنجره های آشپزخانه زل زده بودم. برگشتم و نگاه شان کردم. زن و شوهر آرام آرام وارد خانه شدند. معلوم بود که تا حدی هم ترسیده اند. دیدم که محسن علاقه ای ندارد بیاید داخل، اما آمد. اولین جمله ای که از دهان مرد بیرون آمد این بود: «این جا چند متره؟».

گفتم: «هشتادوسه متر. البته این قول نامه ایشه. رو هشتاد متر حساب کنید».

مرد آب دهانش را قورت داد: «والا... بودجۀ ما نمی رسه!».

گفتم:«شما ببین. باقیشو خدا بزرگه».

محسن آرام آمد و کنار من ایستاد. سرش را تکان داد و گفت: «حال می کنی، نه؟».

گفتم: «منظورت چیه؟».

زن و شوهر رفته بودند توی اتاق خواب و داشتند حرف می زدند. محسن خواست حرف بزند که جلوی دهانش را گرفتم. زن داشت خیلی آهسته می گفت: «یه فرش بسه».

مرد گفت: «فرش نمی خواد! تخت بسه دیگه».

زن گفت: «اول زندگی تخت می خوایم چی کار. یه فرش ساده می اندازیم دیگه».

محسن هم حرف های شان را می شنید. دستم را از دهانش کشید پایین و رفت یک گوشۀ هال تکیه داد. زن رفت دم پنجره. پنجره را باز کرد و وارد تراس کوچک اتاق شد. مرد آرام رفت پشت سرش. خیلی آرام داشت زنش را راضی می کرد که خانه را نبینند. سرش را جلو آورده بود و دست هایش را جلوی صورت زن تکان می داد. محسن از همان گوشۀ هال فهمید که صداها کم شده است. آمد سمت من و به زن و شوهر اشاره کرد و از جلویم رد شد. مرد آمد بیرون و زن هم آرام پشت سرش داشت می آمد. گفتم: «آشپزخونه ش آفتاب گیره. یه نگاهی بندازید».

مرد خیلی جدی گفت: «آقا ما...».

لبخند زدم و گفتم: «می دونم. اما اول خونه رو ببینید. دیدنش که رایگانه».

مرد دوباره گفت: «آخه ما زیاد وقت هم نداریم».

گفتم: «نگاه کن! پشیمون نمی شی. آقا اسدی صد تا کیس دیگه هم داره که به کارتون بیاد. این یکی رو ببینید، بعد خودم می رسونمتون خونه بعدی!».

حس می کردم که هر چه قدر بیشتر حرف می زنیم، بیشتر تعجب می کنند. مرد نگاهی به من انداخت و بعد هم به محسن. محسن گفت: «اختیار دست ایشونه».

زن چادرش را گرفت جلوی صورتش و دم گوش مرد چیزی گفت. هر دو رفتند توی آشپزخانه. زن در کابینت ها را باز کرد و یکی یکی دیدشان. بعد هم فضاهای خالی بین کابینت ها را دید و به مرد چیزی گفت. مرد هم گفت: «آقا چرا دو تا جای خالی داره؟».

گفتم: «یکیش ماشین ظرفشوییه، یکیش لباسشویی!».

مرد گفت: «ماشین ظرفشویی؟»

گفتم: «آره. از این بزرگ ها! دوازده نفره ها!»

باز هم مات شان برد. محسن آمد سمت من و روبه رویم ایستاد: «حیفت نمیاد خونه دسته گلتو بدی دست اینا! حتی نمی دونند ماشین ظرفشویی چیه!».

تلاش کردم با دست بزنمش کنار. اما هنوز جلویم ایستاده بود: «حاجی اذیتشون نکن! چرا این طوری می کنی! بعد آخه اینا قیافه شونش شبیه این حرف ها نی...».

گفتم: «بابات یه چیزی می دونه که تو نباس بدونی. پس بهتره صداتو ببری».

محسن شوکه شد! چشم هایش چهار تا شد! تا حالا باهاش این طوری حرف نزده بودم. آرام از جلویم رفت کنار و نزدیک آشپزخانه شد. 

باز هم زن و مرد شروع کرده بودند به صحبت کردن. زن گفت:«من می خواستم از این دوقلوها بگیرم!»

مرد گفت: «مهم نیس! می ذاریمش تو حموم!».

زن هنوز داشت به جاهای خالی نگاه می کرد. مرد آمد توی هال و پنجره ها را ورانداز کرد. برایش مهم بود که همسایه روبه رویی ما که الان از پنجره اش داشت خانه ما را نگاه می کرد، دیگر نتواند دید بزند. یک پیرمرد حدود هفتاد سال که حتی عمرش به دنیا نبود. بعد گفت: «آقا این جا قبله اش کدوم وره!». 

گفتم: «به سمت پنجره، یه خرده سمت راست».

محسن سرش را از گوشی اش درآورد و این مکالمۀ غریب را شنید! اول به مرد خیره شد و وقتی فهمید که مرد خیلی جدی این سؤال را کرده، به من نگاه کرد! زن از آشپزخانه بیرون آمد و به مرد اشاره کرد که برویم. مرد گفت: «با اجازه» و سمت در خروجی رفت. محسن آمد و کنارم شروع کرد غر زدن: «خوبه! باز شرطتو می گی و می پرند! من خیالم راحته!».

این را که گفت یقۀ محسن را گرفتم. گفتم: «چته؟».

صدایش را کمی بالا برد و گفت: «خب این خونه واسه ما نون و آب نمی شه! سه ماهه هنوز نفروختیش!».

با صدای توگلویی گفتم: «سیس.... خفه شو... به تو چه! تو مرده شوری! خفه خون بگیر!».

بعد هم یقه اش را ول کردم! لباسش را صاف کرد و گفت: «حیف که...».

گفتم: «آره حیف که پسر اسدی ای...».

برگشت و با غیظ نگاهم کرد! شاکی بود. خیلی شاکی بود! تا وقتی که رسیدیم پایین، هیچ حرفی نزد. وقتی سمت ماشین رفتم و سوئیچ را توی قفل انداختم، یک مرد میان سال که موهایش ریخته بود، آمد طرفم. گفت: «ماشین شماس؟».

گفتم: «قابل نداره!».

«این جا، پارکینگ ماست! نباید این جا پارک می کردی!».

«خب دارم میرم!».

«نباید این جا پارک می کردی!»

محسن شاکی شد و گفت: «کلاً دو دقیقه اس این جاییم! می رفتی یه جا دیگه پارک می کردی خب!».

مرد که هیکل محسن را دید، رفت عقب. اما باز از همان ته غر زد: «نباید این جا پارک می کردی!».

گفتم: «بفرمایید آقا».

زن و شوهر سوار شدند و مرد هنوز داشت غر می زد. رفت سوار پیکانش شد و استارت زد. شیشه ها را پایین دادم و فنِ کولر را روشن کردم. از کوچه بیرون رفتیم و نگاهی به ساختمان انداختم. هنوز با همان پنجره هایش داشت نگاهم می کرد. آهی کشیدم و راه افتادم. محسن سرش را تکان داد. فهمیدم که دارد ته دلش به من می خندد.

توی بنگاه نمی دانستم چه کار بکنم. اسدی بزرگ نیامده بود و من بودم این پسرک چموش. زن و شوهر جوان، خیلی زود رفته بودند و توی بنگاه نشسته بودند. هنوز خود اسدی نیامده بود. من هم نشستم روی صندلی، تا پدرش بیاید. محسن نشست پشت میزش و نگاهی به زن و شوهر جوان انداخت. گفت: «می خواید یکی دو جای دیگه رو هم ببینید، بعد تصمیم بگیرید؟».

 به همدیگر نگاهی انداختند و موافقت کردند. محسن به یکی از بچه ها اشاره کرد که برود: «امیر پاشو، این خونه نوسازه که مال آقای احمدیه رو نشون شون بده».

یک پسر نسبتاً تپل از جایش بلند شد و کلید را از دستش گرفت. اول نگاهی کرد. محسن گفت: «چی شده؟».

امیر: «قولشو دادیم ها!».

«کنسل شده. ببر نشون بده، کاریت نباشه».

با اکراه قبول کرد که برود. زن و شوهر هم بلند شدند و همراه مرد تپل، از بنگاه بیرون رفتند. منتظر شدم که کامل از بنگاه بیرون بروند، بعد نفسم را بیرون دادم و سرم را پایین انداختم. فهمیده بودم که از این پسر، آبی گرم نمی شود. سرم را بالا آوردم و نگاهش کردم. گفتم: «تو راس کار ما نیستی. آبی ازت گرم نمی شه. نفهمیدم بابات تو رو واس چی گذاشت سر راه ما».

اسدی لم داد توی صندلی اش و یکی از پاهایش را انداخت روی آن یکی: «احمدآقا... این طوری نمی شه خونه فروخت. الان هم می خوای شرطتو بگی، این هام می پرند. خب بفروش به یه لامذهب مثل خودت، هم خیال خودتو راحت کن، هم خیال ما رو».

از جایم بلند شدم که بروم. نگاهی به محسن کردم و توی ذهنم شروع کردم به تصمیم گرفتن. صدای سلام و علیک پدرش را که شنیدم، کمی آرام گرفتم. برگشتم و نگاهی به اسدی بزرگ انداختم.

اسدی که وارد شد با همه خوش وبش کرد و جلوی من ایستاد: «چی شده مرد؟ پریشونی؟ بشین یه چایی بخوریم». بعد رو به پسرش گفت: «چی شدند این خانم و آقا؟».

محسن گفت: «فرستادم این خونه نوسازه رو ببینند؟».

اسدی گفت: «کدوم خونه نوسازه؟».

پسر گفت: «همین واحد آقای احمدی».

اسدی گفت: «کدوم واحد؟... اون که واسه فروشه!».

پسر گفت: «خب اینام واسه خرید اومدن دیگه!».

اسدی سری تکان داد و با دست اشاره کرد که پسرش از جایش بلند شود: «پاشو، پاشو، گند زدی رفت. ما می خوایم یه کاری بکنیم، تو نمی ذاری».

پسر: «بابا جان من! این جوری خونه فروش نمی ره! خونه رو خالی کردند!».

اسدی چشم غره ای به پسرش رفت: «من بهت گفتم برو خونه رو نشون بده بیا. دیگه به بقیه ش چی کار داشتی؟».

زن و شوهر، همراه امیر برگشتند و جلوی در بنگاه، هاج وواج ایستادند. امیر آمد تو، اما آن دو تا نیامدند. اسدی از جایش بلند شد و رفت سراغ شان: «بیاید تو! چی شده؟».

مرد گفت: «والا ما دنبال یه خونۀ اجاره ای کوچیکیم! این ها که همه شون بزرگند!»

اسدی گفت: «بیا تو، کارت نباشه. بیا تو».

بعد هم دست مرد را گرفت و کشید داخل. زن و شوهر حسابی شوکه شده بودند. سر جایم آرام نشستم. اسدی آنها را روبه روی من، روی صندلی بنگاه نشاند. مرد با حالتی شرمنده گفت: «والا ما گفته بودیم دنبال واحد اجاره ای هستیم. آقای اسدی شما رو معرفی کردند».

اسدی گفت: «درست معرفی کردم».

مرد رو به اسدی گفت :«خب ما که نصف پول این خونه هم نداریم».

این جا بود که دیگر شاکی شدم. پرسیدم: «چقدر داری؟»

مرد کمی ساکت شد و بعد گفت: «اندازۀ یه خونۀ چهل پنجاه متری».

«نگفتم چی می خوای! گفتم چقدر داری؟»

مرد گفت: «نهایتاً ده تومان. اما فکر کنم این جا کرایه ش ده تومانه!».

لبخند زدم. گفتم: «حله... ببین آقا». 

مرد گفت: «خب ما بیشتر از سیصد چهارصد نمی تونیم کرایه بدیم!».

گفتم: «از چی می ترسی. من می گم حله، یعنی حله دیگه!... اجاره به شرط تملیک می شینی؟».

مرد دست هایش شل شد و رو به زنش کرد. هر دوی شان حسابی شوکه بودند. مرد گفت: «این طوری که ده سال طول می کشه قسطشو بدیم».

اسدی گفت: «چند سال؟».

گفتم: «از یه آدم نماز خوان، بعیده این جوری دست و پاش بلرزه!».

مرد گفت: «والا ما یاد گرفتیم لقمه، اندازه دهنمون برداریم. هر چی حقمون باشه، به همون قانعیم».

گفتم: «از خونه خوشت اومده یا نه؟ می تونی سه چهار سال بشینی توش؟».

مرد گفت: «کی بدش میاد، سه چهار سال از اسباب کشی خیالش راحت باشه. اما مسأله این جاست که واسه ما سنگینه».

محسن را می دیدم که دارد با تعجب به معامله ای که دارد می شود، نگاه می کند.

گفتم: «باهات راه میام. تو بپسند. خدا بزرگه. دیدی که خونه رو خالی کردم. خیلی لنگ پولش نیستم. فقط مونده شما بپسندی».

زن و شوهر باز هم به همدیگر نگاه کردند. اسدی در حالی که زن و شوهر داشتند با همدیگر پچ پچ می کردند گفت: «ببین پسر جان، من سی سال این بنگاهو دارم. هیچ کس تا حالا همچین پیشنهادی نداشته. همه چیزش کامله. سندش درسته. این آقای اشراقی هم می شناسم. برو از بنگاه های اطراف سؤال کن، از شهرداری بپرس، از هر جا دوست داری تحقیق کن، خونه اش مطمئن مطمئنه».

مرد باز هم نگران بود. گفت: «خب این طوری که... تا پولشو کامل ندیم نمی تونیم بفروشیمش و بلند شیم».

سرم را تکان دادم. گفتم: «بت تخفیف می دم، بتونی زودتر پا شی. اگه خواستی زودتر از دو سال بلند شی، همون اندازه که پول دادی، بهت برسه. خوبه؟... اما یه شرط داره».

این جمله را که گفتم، محسن دستش را در هوا تکان داد که یعنی برو بابا. بعد هم از جایش بلند شد که برود بیرون. پدرش گفت: «بشین!».

محسن در جا خشکش زد. انگار تا به حال، پدرش را این قدر جدی ندیده بود. مرد گفت: «چه شرطی؟»

گفتم: «وقتی خونه رو چیدید، من بیام و یه بار خونه رو با چیدمان شما ببینم».

مرد پرسید: «اگه چیدمان مطابق میلتون نبود، خونه رو پس می گیرید؟»

گفتم: «نه بابا! چه کاریه!؟ وقتی قراردادو بستیم، خونه رو چیدید، دیگه جای دبه کردن نداره».

مرد هنوز مردد بود. و با گفتن این جمله ها، تردیدش بیشتر شد. اسدی کارتی از روی میزش برداشت و به طرف مرد دراز کرد: «بیا برو فکرهاتو بکن. اما مطمئن باش دیگه خونه بهتر از این گیرت نمیاد. قدیمی ساز هست، اما قیمتش مناسبه».

مرد، از جایش بلند شد و کارت را گرفت. وقتی برگشت، همسرش هم بلند شده بود. مرد، خیلی با اکراه با من و اسدی دست داد و رفت. زدم به شانه پسر: «مرد باش. بهت نمی گم بی گدار بزن به آب. برو تحقیقاشو بکن. اما مرد باش. اگه دلت خواس، برو تو دلش. کل محل منو می شناسن. به خودم شک ندارم».

سرش را تکان داد و خداحافظی کرد و با ترس از بنگاه زدند بیرون. با اسدی دست دادم که بروم. اما دستم را گرفت و نگهم داشت. پسرش گفت: «باباجان! من می خرمش. چه کاریه آخه؟!».

اسدی گفت:«چرا اجاره اش نمی دی؟ شاید بعد چند سال دلت آروم گرفت. این هام دلشون گرم تر شد».

نفس عمیقی کشیدم و چند لحظه به اسدی نگاه کردم. محسن داشت ما را می پایید. اسدی گفت: «واسه من مسأله ای نیست. سه ماه دیگه هم طول بکشه، مهم نیست. درسته اوضاع خرابه، اما خدا بزرگه. اجاره بده بره! این بنده خداها سفارش شده ن».

گفتم:«می خوام دیگه نیام این جا! می خوام خونه رو یه جور دیگه ببینم و دیگه فراموشش کنم!».

اسدی گفت: «می دونم. حستو درک می کنم. بذار این ها سه چهار بشینند. بعد دوباره تصمیم بگیر بفروشی یا اجاره بدی».

اسدی نگاهی به محسن و بقیۀ بنگاهی ها کرد و دستم را گرفت و کشید بیرون. گفت که توی ماشین حرف های مان را بزنیم. کولر ماشین را که روشن کردم اسدی گفت: «ببین... اگه بخوای سخت بگیری، هیچ وقت خاطره اون مرحوم از ذهنت پاک نمی شه. اگه دلت می خواد دلش راضی بشه، خونه رو نفروش! چی کار داری به این کارها! باز هم خواستی اجاره بدی، من اجاره می دم. این بار هم به خاطر شرط خودت گفتم بیای. وگرنه که به من اعتماد داری».

سرم را انداختم پایین و بی اختیار شروع کردم گریه. وقتی اشک از روی گونه هایم افتاد روی شلوارم، اسدی دستش را گذاشت روی شانه ام. گفت: «گریه نکن مرد! بدم بره؟».

دماغم را بالا کشیدم و گفتم: «هر جور خودت راحتی. با هر قیمتی خواستی اجاره بده. من فقط میام امضا می کنم. اگه خواستی تخفیف هم بده».

اسدی دستش را دراز کرد و گفت: «درست می شه. یه مدت بگذره، فراموش می کنی، دلت هم آروم می گیره».

سرم را گذاشتم روی فرمان. اسدی گفت: «نمی شه وقتی این ها این جاند، خونه رو بفروشیم؟».

گفتم: «بذار سه چهار سال راحت باشند».

اسدی گفت: «باشه... هر جور راحتی... اگه اجازه بدی من...» در ماشین را باز کرد و منتظر ماند تا باهاش دست بدهم. دستم را دراز کردم و غم سنگینی توی دلم جا گرفت. اسدی در ماشین را بست. سرم را از روی فرمان برداشتم و سعی کردم کمی رانندگی کنم. رفتم سمت خانه. وقتی از جلویش رد می شدم، کمی نگاهش کردم. نمی توانستم بروم، باید می رفتم، رفتم!

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :