ارسال به دوستان
کد خبر : 188155

يماني و واقعة ظهور كبري

مبنای فعالیت این وب سایت اطلاع رسانی علمی گسترده و متنوع می باشد بر این اساس از تمامی مقالات محققین ، پژوهشگران و سایتهایی که محتوای قلم و موضوعات پژوهش شان متناسب با فعالیت این پایگاه اطلاع رسانی است با ذکر نام محترمشان مقالات مناسب باز نشر می گردد. بدیهی است انتشار این مقالات به منزله تایید همه یا بخشی از آن نمی باشد و مسئولیت محتوای مقالات به عهده نویسنده محترم می باشد . کاربران محترم می توانند نظرات خود را در پایان هر مقاله ، با نام حقیقی یا مستعار مطرح نمایند . بدیهی است که نظرات و پیامهایی که نافی قانون و ادب نباشد و حاوی تهمت و توهین و هتک حرمت شخصیت های حقوقی و حقیقی نیستند پس از بررسی منتشر خواهند شد. يماني و واقعة ظهور كبري يماني يكي از اشخاص مهم است كه روايات دوران ظهور، از او ستايش كرده اند. در اين روايات، پيوسته همراه با نام يماني، نام يك شخصيت ديگر ذكر مي شود كه دشمن سرسخت امام مهدي(عج) است. او دست به جنايت هاي زيادي مي زند و دشمني زيادي، به ويژه با اهل بيت(ع) و شيعيان دارد و گفته شده او در پي نبش قبر حضرت فاطمه(س) است. نام او سفياني است.

يماني و واقعة ظهور كبري

يماني يكي از اشخاص مهم است كه روايات دوران ظهور، از او ستايش كرده اند. در اين روايات، پيوسته همراه با نام يماني، نام يك شخصيت ديگر ذكر مي شود كه دشمن سرسخت امام مهدي(عج) است. او دست به جنايت هاي زيادي مي زند و دشمني زيادي، به ويژه با اهل بيت(ع) و شيعيان دارد و گفته شده او در پي نبش قبر حضرت فاطمه(س) است. نام او سفياني است.

 روايات مربوط به يماني
پژوهشگران در مورد شخصيت يماني با دو مشكل اصلي روبه رو هستند: 1. كم بودن روايات مربوط به اين شخص؛ 2. رمزگونه بودن روايات.
در مورد رمزگونه بودن اين روايات، بايد گفت كه اين مسئله در مبحث ملاحم و فتن امري شايع است و اين خود علل مختلفي دارد؛ از جمله اينكه مسئلة تقيه و پوشيده نگاه داشتن حقايق، يكي از علل اين امر از جانب راويان بوده است. اهل بيت(ع) به خاطر حفظ جان و دور ساختن خطر ها از يماني با عدم ذكر نام و صفات متمايزكننده اش، توجه داشته اند مبادا دشمنان با استفاده از آن نشانه ها او را شناسايي و نابود كنند. همچنين اهل بيت(ع) نام هاي مختلفي براي اين گونه شخصيت ها برشمرده اند تا نيروهاي مخالف، نتوانند آنها را شناسايي كنند و به عنوان مثال يماني در برخي روايات، «قحطاني» ناميده شده و در برخي ديگر المنصور و در برخي ديگر، خليفة يماني و در برخي ديگر «پادشاه يماني» (الملك اليماني) و در برخي «حارث خراساني» و در برخي روايات «حسني» و در برخي ديگر «هاشمي» و در برخي ديگر از روايات «صاحب پرچم هاي سياه» ناميده شده است.
امّا در مقابل شخصيت هايي كه نقش منفي در ظهور دارند، به عنوان خطري كه حقيقت را تهديد مي كنند، دقيقاً معرفي شده اند تا مردم آنها را به خوبي بشناسند و در جرگة ياران آنها در نيايند. به عنوان مثال، در مورد سفياني در روايات آمده است:
نام او عثمان بن عنبسه است، او اموي است و نسبت او به خالد بن يزيد بن معاويه مي رسد. برخي از روايات هم مي گويند او حرب بن عنبسـة بن مرة بن كلب بن سلمـة بن يزيد بن خالد بن يزيد بن معاويه بن ابي سفيان بن صخر بن اميه بن عبدالشمس است.1 برخي روايات نيز قائل به وجود دو سفياني هستند. با دقت در روايات مربوط به سفياني متوجه مي شويم كه ائمه و بزرگان دين، تمايل زيادي به شناساندن اين شخص داشته اند.
يماني و نشانه هاي ظهور
نشانه ها و علامات ظهور، اهميّت خاصي در فرهنگ مهدويت دارند، به ويژه اينكه اين نشانه ها، شخصيت هاي دوران ظهور را به ما مي شناسانند. اين نشانه ها در حقيقت يك لطف بزرگ الهي است كه جهان به وسيلة آن خود را براي استقبال از آن رويداد سرنوشت ساز و بسيار مهم آماده مي كند. نشانه هايي كه روي داده يا در آينده روي خواهد داد، خود اشاره به اين امر دارد كه انسان مي تواند در زمان هاي مختلف، گرايش ها و تفكرات و وابستگي هاي خود را به جريان هاي مختلف مشخص كند و بداند چه در انتظار اوست. يكي از اين نشانه هاي حتمي، يماني است.
يماني، از نشانه هاي حتمي ظهور
يماني يكي از اشخاص مهم است كه روايات دوران ظهور، از او ستايش كرده اند. در اين روايات، پيوسته همراه با نام يماني، نام يك شخصيت ديگر ذكر مي شود كه دشمن سرسخت امام مهدي(عج) است. او دست به جنايت هاي زيادي مي زند و دشمني زيادي، به ويژه با اهل بيت(ع) و شيعيان دارد و گفته شده او در پي نبش قبر حضرت فاطمه(س) است. نام او سفياني است. و اين اقدامات سفياني باعث برانگيخته شدن حسّ نفرت مردم از او مي شود و مردم هر جنبش و حركتي را كه ضدّ سفياني باشد، را ياري مي كنند.
يماني و جنبش اصلاح گري
در ساية آن شرايط و اوضاع بحراني و آشفته كه سفياني دست به حمله مي زند و شهرهاي زيادي را به اشغال خود درمي آورد و در شرايطي كه گروه ها و حزب هاي مختلف به رقابت سياسي و به جنگ براي به دست آوردن قدرت مي پردازند و در كنار حملات گسترده، ضدّ مذهب اهل بيت(ع)، تحركاتي اصلاح گرانه و حقيقي نيز پا به عرصة وجود خواهد گذاشت و به مقابله با اين حملات خواهد پرداخت. در آن شرايط، آن گروه ها هم، شعار اصلاح گرايي واقعي سر مي دهند، در اين شرايط يك انقلابي قحطاني از اهل يمن به حركت درمي آيد و تلاش مي كند رهبر نيروهاي مخالف ستمگران باشد و در مقابل آنها بايستد. او شعار اصلاح جامعه و تلاش براي بهبود بخشيدن اوضاع مردم و نجات آنها از بدي ها و مصيبت هاي مختلف سر مي دهد. در اين زمان، يمن عرصة نبرد دو جريان اصلاح گرايانه و ستمگران مي شود. يماني داراي گرايش هاي اصلاح گرايانه است و تصميم مي گيرد براي مقابله با ضدّ ارزش ها به پا خيزد و قيام كند. يماني همانند ديگر مؤمنان، تحركات جهاني و اوضاع داخلي يمن را مورد مطالعه قرار مي دهد. او كم كم رهبر جريان اصلاح طلبي مي شود كه خواهان نابودي ستم و تروريسم است. دعوت او در آغاز، يك دعوت فرهنگي براي بازگشت به اصول اسلام ناب محمّدي است و خواهان كنار گذاشتن خشونت مي شود و مي خواهد همگي با صلح و آرامش در كنار هم زندگي كنند. در مقابل عدّه اي علناً خواهان براندازي مذهب اهل بيت(ع) هستند و آنها ياران سفياني هستند.
دليل خروج يماني از يمن
نبايد فراموش كرد كه جبهه هاي درگيري ميان سفياني و يماني، شام و يمن هستند و هر يك از اين دو منطقه داراي موقعيّت جغرافيايي و لجستيكي خاصّي هستند. شام، محلّ تجمع گروه هاي تندرو و ضدّ اهل بيت(ع)است. جدا از اين، يهوديان نيز نزديك آنجا هستند و در تحركات سفياني بي تأثير نيستند، از سوي ديگر، يمن، محلّ مناسبي براي جنبش اصلاح گري است كه يماني آن را رهبري خواهد كرد. يمن در گذشته از درگيري جنبش هاي تندرو بسيار رنج برده و نسبت به رهايي از اين درگيري ها و نزاع هاي افراطي بسيار احساس نياز مي كند. جدا از اين، زيدي ها در يمن ريشه دوانده اند و زيديه واقعي مي تواند پلي براي رسيدن به سواحل مذهب اهل بيت(ع) باشد. امّا زيديه سياسي از اصالت مذهبي خود تهي و پناهگاه جريان هاي ضدّ اهل بيت شده است. در اين ميان يك جريان در يمن، يمني ها را به گذشته شان باز مي گرداند، و از نو به بررسي و مطالعة حوادث مي پردازد و خواهان بازگشت به اصالت و حقيقت انسان مي شود. اين جريان دعوت به بازگشت به زيديه بدون انحراف مي كند و اين خود گذرگاهي براي ورود به مذهب اهل بيت(ع) است به همين دليل، اين جريان، از هر جريان ديگري بيشتر مورد پذيرش قرار مي گيرد.

جدا از اين، يمن هم مرز با دو كشور است كه شيعيان زيادي در خود جاي داده اند 1. عربستان كه شيعيان در جنوب آن سكونت دارند. 2. عمان، همچنين يمن هم مرز سواحل آفريقا. از (اتيوپي، سومالي و جيبوتي) است و در اين مناطق مستضعفان زيادي زندگي مي كنند و سطح زندگي اقتصادي آنها بسيار پايين است. علاوه بر اين، آنها با وجود داشتن منابع بسيار زياد ثروت، در محروميت زندگي مي كنند و اين خود باعث مي شود آن دعوت اصلاح گرايانه را با آغوش بازتري بپذيرند.


نام و نسب يماني
به طور قطع نمي توان گفت نام يماني چيست زيرا در اخبار و روايات، نام هاي مختلفي براي او ذكر شده است. امّا اينكه اين نام ها واقعي باشد يا نام مستعار، الله اعلم. نام هايي كه براي او ذكر شده عبارتند از:
1
- حسين يا حسن، آن گونه كه در خبر نقل شده از كعب آمده،
2-صالح، كه نعيم بن حماد در كتاب خود به نقل از الحكم بن نافع از جراح از أرطأة آورده: «پس موالي خشمگين شده و با مردي به نام صالح بن عبدالله بن قيس بن يسار بيعت مي كنند».2
3- اصبغ بن زيد: در صاحب روم، مردي از بني هاشم كه نام او اصبغ بن زيد است و او روم را فتح مي كند.3

4- اصبغ بن يزيد: ابوقبيل مي گويد: پس از آن مردي از بني هاشم كه به او اصبغ بن يزيد گفته مي شود، خواهد آمد. او صاحب روم است و آنجا را فتح مي كند.4
البتّه از اين روايات اين گونه بر مي آيد كه اصبغ بن يزيد، همان اصبغ بن زيد باشد.
روايات اشاره كرده اند كه نسب او، يماني قرشي هاشمي قحطاني است.
او از روستايي به نام بكلي كه در يك منزلي پشت صنعا است، خروج مي كند پدرش قرشي و مادرش يماني است.5
هاشمي: حديث ابوقبيل: او از بني هاشم است.
قحطاني: تأكيد بر يمني بودن اوست؛ زيرا قبايل يمن همگي قحطاني هستند.
وطن يماني
يماني منسوب به يمن است. برخي اخبار نيز يادآور شده اند كه او از عمان است. نعيم بن حماد روايت مي كند: «ثم يلي من بعده المضري العماني القحطاني يسير بسيرة أخيه المهدي و علي يديه تفتح مدينـ روم»6 و البتّه كسي كه روم را فتح مي كند، يماني است. از آنجا كه به عمان، يمن نيز اطلاق مي شود بنابراين انتساب او به عمان، در حقيقت انتساب او به يمن است. حموي در معجم البلدان عمان را نيز جزء يمن به شمار آورده است.7
نعيم بن حماد در «الفتن» مي گويد: «او از روستايي به نام بكلي كه در يك منزلي پشت صنعاء است، خروج مي كند».8
به طور كلي، يماني منسوب به يمن است. يا اهل آنجاست يا شخصي است كه از آنجا خروج مي كند.

سياست هاي كلّي يماني
او يك جنبش اصلاح گر را رهبري مي كند و در گرايش هاي منطقه اي و بين المللي تأثيرگذار خواهد بود. تشنجات سياسي باعث به وجود آمدن يك مجموعه نزاع و درگيري هاي بين المللي خواهد شد و يك طرف اين درگيري ها، يماني و طرف ديگر، كشورهاي غربي است كه با هم پيمان هاي سياسي و امنيتي امضا مي كنند. پس از قدرت گرفتن يماني، آن كشورها، تلاش مي كنند امنيّت و آيندة خود را تضمين كنند و همين باعث مي شود، اموري پيش بيايد كه موجوديت و امنيت يماني به خطر افتد. روايات در اين مورد تنها به جنگ روم اشاره كرده اند. روم عموماً به كشورهاي غير عربي و غير اسلامي اطلاق مي شود. أرطة نقل كرده، در زمان آن خليفة يماني و به دست او، روم فتح مي شود.9
اين گونه به نظر مي رسد كه انگيزه هاي سياسي و امنيتي خاصّي وجود داشته باشد كه باعث مي شود يماني براي جلوگيري از حملات كشورهاي غربي به پا خيزد. شايد منظور از فتح روم، غلبه و سيطره بر آنها براي در امان بودن كشورهاي منطقه و يمن از خطر آنها باشد. و يماني توانايي ايستادگي در مقابل آنها را دارد و الزاماً به معناي اين نيست كه تسلّط نظامي بر آنها پيدا مي كند يا آنجا را به اشغال در مي آورد. جدا از اين، يماني با مخالفت شديدي از طرف گروه هاي سياسي و جنبش هاي ديگر در منطقه روبه رو مي شود.

 حركت مغربي در مصر، درگيري هاي سياسي در شام ميان أصهب و سفياني و غلبه سفياني، بر او باعث به تزلزل درآمدن آرامش و استقرار سياسي مي شود. يماني علاوه بر اين با خطر سفياني نيز روبه رو است. او تصميم مي گيرد به رويارويي و مقابله با سفياني بپردازد.
اين رويارويي هنگامي كه سفياني به كوفه مي رسد تا ويراني و كشتار در آنجا به راه اندازد و شديداً پي قتل و آزار شيعيان است، حتمي مي شود و اينها همه باعث مي شود يماني به سوي او حركت كند و از پيروان اهل بيت(ع) دفاع كند و آنجاست كه جنگ هاي خونيني ميان اين دو روي مي دهد.
ممكن است برخي گروه هاي سياسي و سازمان هاي خاص در اين بحران سياسي كه منطقه را فرا گرفته، غرق شده باشند. شايد اين سازمان ها و گروه هاي بسته و خشك مغز مخالف هرگونه جنبش اصلاح گرايانه باشند و شايد اين سازمان ها كه فلسطين را مقرّ خود قرار مي دهند، باعث به خطر افتادن امنيّت يماني شوند و باعث ايجاد مشكلاتي براي يماني شوند كه ممكن است او را از مأموريت اصلي اش باز دارند. شايد سرنوشت اين سازمان ها با سرنوشت سفياني كه بر سرزمين شام تسلط مي يابد، گره خورده باشد.
در آن زمان اين سازمان ها، در ساحل درياي مديترانه تمركز دارند و شهر عكا را مركز خود قرار مي دهند و شايد آنها با كشورهاي غربي هم پيماني هايي داشته باشند.
حكيم بن عمير از كعب نقل كرده است: «در زمان آن يماني، جنگ كوچك عكا روي خواهد داد و آن زماني است كه پنجمين خاندان هركول پادشاه شود».10
برخي از گروه ها و سازمان ها پس از اينكه متوجه مي شوند يماني نفوذ و قدرت فكري و سياسي قابل توجهي به دست آورده و پذيراي انديشه هاي باز و روشن شده است، به مقابله با جريان اصلاح گرايانه يماني مي پردازند و همين باعث ايجاد يك مجموعه درگيري ها مي شود و يماني ناچار مي شود به آنها حمله كند تا آيندة سياسي خود را تضمين كند.
يزيد بن سعيد از ابوعطاء از كعب نقل كرده: «قريش به دست يماني كشته مي شوند».11
قريش اصطلاحي است كه بر جريان هاي مخالف اهل بيت(ع) و پيروان ايشان اطلاق مي شود.
آيا يماني رئيس يك حكومت است؟
بايد گفت: يماني كه صاحب يك جنبش اصلاح گرايانه است در عين حال ممكن است يك سياست مدار هم باشد و شايد او وارد معادلات سياسي منطقه اي يا بين المللي هم بشود تا يك مقام و منصب سياسي به دست آورد و بتواند دست به تحركاتي بزند و انقلابي ها را سازمان دهي كند.
هيجانات سياسي كه منطقه را فرا مي گيرد، همچنين درگيري جريان ها و جناح هاي سياسي و اصلاح گرا، براي اين مصلح، شرايطي فراهم مي سازد كه بتواند يك مقام و منصب سياسي مهم به دست آورد. او مي تواند از خشونت هاي موجود در منطقه استفاده كند و آن را تبديل به يك جنبش اصلاح گرايانه نمايد يا از فرصت ها استفاده كند و وارد معادلات سياسي شود.
در روايات گفته شده «سپس پادشاهي از صنعا خروج مي كند. سفيد همانند پنبه. نام او حسين يا حسن است. او با خروجش وارد قلب حوادث مي شود. آنجا يك مبارك و پاك و هادي و مهدي و سيدي علوي ظهور مي كند. پس مردم به خاطر منتي كه خداوند بر آنها گذاشته و آنها را هدايت كرده شادمان مي شوند. پس او با نور خود تاريكي را كنار مي زند و به وسيلة او، حق پس از پنهان بودن آشكار مي شود».12

واژة پادشاه در اين روايت، اشاره به مقام و منصب سياسي اي دارد كه يماني در اختيار دارد تا بتواند دست به تحركاتي بزند و هرگونه جريان مخالف امام مهدي(ع) را نابود سازد. شايد امام خود بر جنبش يماني به صورت ميداني تكيه مي كند تا شرايط تحرك با آزادي تمام براي آن واقعة بزرگ فراهم آيد و آن پس از تلاش يماني براي جلوگيري از گسترش حركت سفياني و حداقل متوقف كردن آن صورت مي گيرد.
از آنجا كه سفياني نقش سياسي در تسلط بر منطقة شام خواهد داشت، يعني او رئيس حكومت يكي از اين سرزمين ها خواهد بود و تحركات او در پرتو داشتن مقام سياسي خواهد بود، او حكومت هاي سفياني كشورهاي همسايه را از بين مي برد تا به سمت كوفه حركت كند. بنابر روايات، او در كوفه شيعيان علي(ع) را به قتل مي رساند شايد علّت تمركز سفياني بر كوفه اين باشد كه كوفه در آن زمان پايگاه مهمي را براي شيعيان علي(ع) مي شود و شايد آنجا پايگاه آيندة شيعيان از بعد سياسي، اقتصادي و علمي باشد. به هر حال، آنجا، خطري بزرگ براي آينده سفياني به شمار مي آيد يا حداقل با تسلط بر آنجا، سفياني مي تواند براي مدّتي امنيت و استقرار خود را تضمين كند. شايد تحركات نظامي سفياني ضدّ كوفه و شيعيان، خود دليلي مبني بر درخشان بودن آينده شيعه در آنجا باشد. بنابراين، ممكن است، يماني داراي مقامي سياسي باشد و سفياني هم رقيب آن باشد و شايد تحرك يماني ضدّ سفياني، بر اساس معادلات سياسي در منطقه باشد.
سه پرچم
آشفتگي هاي سياسي در آن زمان باعث پيدايش برخي جنبش ها در منطقه مي شود. آن جنبش ها، هر يك تلاش مي كنند حقانيت خود را اثبات كنند يا فرصت هاي مختلف را براي استفاده از شرايط متشنج سياسي حاكم براي خود فراهم آورند تا راهي براي گسترش طرح ها و برنامه هاي فكري و سياسي خود بيابند.

در آن زمان يك مجموعه هرج و مرج ها و آشفتگي هاي سياسي، جهان اسلام را فرا مي گيرد و اين، باعث ايجاد كشمكش ها و درگيري هاي سياسي ديگر و به اوج رسيدن رقابت ميان كشورها در سطح جهاني و ميان جناح ها و گروه هاي داخلي مي شود و اينها همه باعث برافروخته شدن آتش درگيري هاي واقعي مي شود و اين خود مي تواند امنيت و آرامش منطقه را دچار آسيب هاي جدّي كند. روايات نقل شده از بزرگان دين حاكي از آن است كه يك مجموعه درگيري هاي بين المللي در جاهاي مختلف جهان اسلام درمي گيرد. علاوه بر اين، انقلاب ها، كودتاها و شورش هايي در ضمن جريان هاي سياسي داخلي روي مي دهد. اين درگيري ها و كشمكش ها به طور خلاصه عبارتند از:
1-جنبشي مسلّحانه از جانب خراسان و از آن به عنوان «پرچم هاي سياه از سمت خراسان» تعبير شده است؛
2-جنبش اصلاح طلبانه و انقلابي از طرف يمن به رهبري يماني كه از يمن مي آيد (خروج يماني)؛
3-حركتي انقلابي در مصر از جانب مردي مغربي كه بر مصر تسلّط مي يابد و سرزمين شام به آن مي پيوندد (ظهور مغربي در مصر و به تملّك درآوردن شامات)؛
4-گرايش و تمايل ترک ها برای استیلا بر کشورهای عربی منطقه (فرود آمدن ترک ها در جزیره)؛
5
-طمع ورزی هاي غربي ها در منطقه و به اشغال درآوردن سرزمين شام و به ويژه فلسسطين (فرود آمدن رومي ها در رمله)؛
6-قيام هاي مردمي در كشورهاي عربي و شورش هايي بر ضدّ حكومت هاي آنان (زمام گسيختگي عرب ها، در در اختيار گرفتن مناطق مختلف و خارج شدن از تسلّط غيرعرب ها)؛
7
-تشنّجات و كشمكش هاي سياسي در مصر و ترور رئيس شان (كشته شدن امير مصر به دست مصريان)؛
8-آشفتگي هاي داخلي در سرزمين شام و پيدايش سه جبهة سياسي رقيب (ويراني شام، اختلاف سه پرچم در شام)؛
9-درگيري هاي سياسي كه هر جريان تلاش مي كند بر مصر تسلّط يابد (ورود پرچم هاي قيس و عرب به مصر)؛
10-هيجانات سياسي در ايران (ورود پرچم هاي كنده به خراسان)؛
11-بحران ها و آشفتگي ها و نابساماني ها در عراق (ورود اسباني از جانب عرب ها تا آنكه در حيره بسته شوند)؛
12-نابساماني هاي سياسي و اختلافات نيروهايي در ايران (اختلاف دو گروه از غير عرب ها، خونريزي بسيار زياد در ميان خود).13
اين به طور كلي، مهم ترين نابساماني ها و درگيري هايي است كه رقابت هاي سياسي، آنها را به وجود مي آورند و تقريباً منطقه اي از مناطق اسلامي نيست كه از اين نابساماني ها و درگيري هاي سياسي كه امنيّت و آرامش آن را به خطر مي اندازد، در امان باشد. روايات تأكيد مي كنند سه پرچم در يك روز خروج مي كنند و براي زودتر رسيدن به كوفه با هم به رقابت مي پردازند. اين پرچم ها بر روز ظهور تأثير خواهند داشت و بر حركت امام مهدي(ع) نيز تأثير مستقيم خواهند گذاشت.
اين سه پرچم، خاتمة حوادثي است كه پيش از ظهور روي مي دهد. و براساس تحرّكات اين سه پرچم، امام(ع) رفتار مي كنند تا از نتايج كار اين سه پرچم بهره برداري كنند. يكي از اين سه پرچم از يمن، ديگري از خراسان و سوم از شام خروج مي كند. پرچم يمني، پرچم يماني است. و پرچم خراساني، همان پرچم خراسان و سوم، پرچم سفياني است و اين سه پرچم در مقدّمه سازي براي ظهور نقش خواهند داشت.
كدام يك از اين سه پرچم هدايتگرتر است؟
حال كه اين سه پرچم در تعيين سرنوشت حوادث نقش دارند، كدام يك هدايتگرتر است؟ كدام يك شايسته تر است كه از آن پيروي شود و كدام يك بايد كنار گذاشته شود.

 اگر جوّي را كه در آن، اين پرچم ها پديدار مي شوند بررسي كنيم، متوجه مي شويم كه اين پرچم ها در شرايطي پديدار مي شوند كه هيجانات سياسي همه جا را فرا گرفته است. و آنها پيشرو در اين مسئله اند.
در آن زمان مذهب اهل بيت(ع) با اصول علمي و منطقي اش، درخشان شده و مكاتب فكري ديگر در مقابل اين مذهب احساس ضعف مي كنند و همين باعث مي شود طبقات مختلف روشنفكران به اين مذهب در آيند و در مقابل، مكاتب ديگر مي خواهند مانع گرايش مردم به اين مذهب شوند و تلاش مي كنند مانع گسترش جريان شيعه گرايي شوند. پس از آن سفياني براي از ميان بردن شيعيان، راهي كوفه شده و در مقابل، يماني و خراساني به مقابله با او مي پردازند.
امّا ميان اين دو پرچم (يماني و خراساني) تفاوت هايي وجود دارد. يماني جنبشي اصلاح گرايانه است كه به دور از هرگونه شائبه سياسي، دعوت به حق مي كند. پرچم يماني پرچم هدايت و اصلاح است؛ زيرا مستقيماً دعوت به پيوستن به امام مهدي(ع) براساس اصلاح در امور، روش هاي فكري و عقيدتي مي كند امّا پرچم جوان خراساني كه آن نيز دعوت به مذهب اهل بيت(ع) مي كند، داراي گرايش هاي سياسي و رقابتي است. شايد خراساني مردم را دعوت مي كند به او بگروند؛ زيرا دعوت خود را دعوت اهل بيت(ع) و پيروزي خود را پيروزي اهل بيت(ع) مي داند، در حالي كه يماني تنها دعوت به گرويدن به امام(ع) مي كند و منيّت و خوديّتي ندارد يا اينكه تمام همّ و غم يماني، پيروزي امام(ع) است. اينها همه باعث شده روايات بر ياري رساندن به يماني تأكيد كنند و حتي ياري به آن را واجب كنند و تنها گذاشتن او را حرام بدانند و حتّي پا را فراتر گذاشته و خواهان تحريم خريد و فروش اسلحه در زمان قيام يماني شده اند تا راه ديگر گرايش ها و جريان ها را ببندند و مانع قيام آنها ضدّ جنبش يماني شوند.
در روايت ابوبصير به نقل از ابوجعفر(ع) آمده است.
 
«خروج سفياني و يماني و خراساني در يك سال و در يك ماه و در يك روز واحد خواهد بود مانند دانه اي تسبيح كه به دنبال هم اند واي بر كسي كه با آنها مقابله كند.14 در ميان پرچم ها، پرچمي هدايتگرتر از پرچم يماني نيست؛ زيرا دعوت به صاحبتان (امام مهدي(ع)) مي كند. هنگامي كه او خروج مي كند، فروش اسلحه را بر مردم و تمام مسلمانان حرام مي گرداند، هنگامي كه او خروج كرد، به سوي او برو، زيرا پرچم او پرچم هدايت است و جايز نيست مسلمان ها به ستيزه و مخالفت با او بپردازند، هركس چنين كند، شايستة آتش است زيرا يماني به راه حق و راه راست دعوت مي كند».15
ويژگي اصلاح فكري، انديشه اي و عقيدتي در جنبش يماني بسيار آشكار و روشن است. اين در حالي است كه سفياني تلاش مي كند مذهب اهل بيت(ع) و شيعيانشان را ريشه كن كند.
يماني و خراساني
دو جنبش يماني و خراساني در زمان ظهور فعّاليت هاي همراه با پشتكار زيادي دارند، جريان هاي منطقة جهاني تلاش مي كنند اين دو را از ميان بردارند. اين دو جنبش با هم همكاري خواهند كرد و اين دو با هم فعّاليت مي كنند؛ زيرا تكروي، باعث نابود شدن هر يك توسط سپاه سفياني مي شود.
يماني و بحران هاي پيش رو
يماني در آغاز دعوت خود، با مشكلات زيادي روبه رو مي شود. موقعيت استراتژيك يمن و اهميّت تاريخي آن، باعث مي شود كشورهاي منطقه، يك موضع گيري سخت در مقابل يماني و فعاليت هاي او كه دعوت به اهل بيت(ع) مي كند، داشته باشند. دعوت يماني با استقبال جنبش هاي اسلامي ديگر همراه مي شود و برخي تلاش مي كنند او و جنبش او را از بين ببرند، يماني در دعوت خود براساس نگرش هاي اصلاح گرايانة اهل بيت(ع) كه نمايندة اسلام ناب محمّدي هستند، فعاليت مي كند، در حالي كه كسان ديگر كه شعار اصلاح گري سر مي دهند، موضع گيري ضدّ اهل بيت(ع) دارند.
اخبار و روايات اشاره به اين دارد كه يك جبهة مخالف يماني پديدار مي شود امّا نمي توانند مانع فعّاليت هاي يماني شوند. در بشارالاسلام نقل شده است: «مصري پيش از يماني است، يماني مردم را به گرويدن به مهدي(ع) دعوت مي كند»
مصر پايگاه جنبش هاي فكري به شمار مي آيد و خود را در اين زمينه پيشرو مي داند و نمي خواهد در اين كار رقيبي داشته باشد و اين گونه است كه جنبش هاي ديگر، خطر رشد و گسترش جنبش يماني را درك مي كنند و سعي مي كنند آن را ضعيف و فلج كنند و به همين دليل مصر، پيشرو كار مقابله با يماني مي شود.

رقابت هاي انديشه اي، فكري و سياسي در زمان نزديك به ظهور به اوج خود مي رسد و انديشه هاي شيعي، مورد توجه محافل علمي قرار مي گيرد و بسياري از انديشمندان و اهل معرفت به اين مذهب درمي آيند و در مقابل برخي از اين جريان بسيار ناراحت و خشمگين مي شوند و برخي تلاش خواهند كرد پيروان اهل بيت(ع) را نابود كنند. يمن در آن زمان، پناه گاه خوبي براي دوستداران اهل بيت(ع) خواهد بود. سيد بن طاووس روايتي نقل كرده كه در آن آمده است: «زماني كه فتنه مغرب پيش آمد، به سمت يمن عزيمت كنيد، چون سرزميني جز يمن، باعث نجات شما نخواهد شد».16
در نهايت، گروهي از هدايت يافتگان و اهل بصيرت در زير پرچم يماني گرد هم مي آيند و يك نيروي قدرتمند به وجود مي آورند و مذهب اهل بيت را ياري مي رسانند.
سيّد محمّد علي الحلو
مترجم : سيّد شاهپور حسيني
ماهنامه موعود شماره 107

پي نوشت ها:
1
- المقدس الشافعي، عقد الدرر في اخبار المنتظر، ص 90.
2
- نعيم بن حماد المروزي، الفتن، ص 336، ح 1279.
3
- همان، ص 313، ح 1210.
4
- همان، ص 356، ح 1329.
5
- همان، ص 299، ح 1145.
6
- همان، ص 299، ح 1145؛ سپس پس از او مصري عماني قحطاني مي آيد و به سيره و روش زندگي برادرش مهدي زندگي مي كند و به دست او روم فتح مي شود.
7
- ياقوت الحموي، معجم البلدان، ج 8، ص 509، يمن.
8
- نعيم بن حماد، الفتن، ص 299، ح 1145.
9
- همان، ص 301، ح 1155.
10
- الفتن، ص 377.
11
- همان.
12
- بحارالانوار، ص 51؛ ص 163، ب 11.
13
- همان، ج 52، ص 219.
14
- اين اشاره، به سختي حوادث دارد، نه نهي از مقابله با آنها.
15
- بحارالأنوار، ج 52، ص 232.
16
- ، سيد بن طاووس، التشريف بالمنن في التعريف بالفتن ص110


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :